Rościnno

Pałac eklektyczny, nawiązujący do renesansowych pałaców włoskich, wybudowany pod koniec XIX wieku, piętrowy, z wyraźnie zaznaczonymi ryzalitami po obu bokach, wyższymi o.półpiętro od korpusu głównego, zwieńczonymi galeryjkową attyką. Skromne wejście na osi ujęte w niewielki kolumnowy ganek i zaznaczone analogicznym fragmentem attykowej galeryjki. W fasadzie ogrodowej ganek z balkonem. Całość nakryta płaskim dachem. Pałac został częściowo rozbudowany po wojnie przez architekta Henryka Marcinkowskiego. Rościnno występuje u Długosza pod rokiem 1283, ale już wcześniej, bo w 1218 roku, papież Honoriusz III wymienił Rościnno wśród posiadłości klasztoru w Łeknie. W XVII wieku należało do Latalskich, w XVIII Radolińskich, a pod koniec XVIII wieku do Swinarskich. W roku 1881 właścicielem Rościnna był Niemiec Siegfried von Jagow. W XX wieku własność Gąsiorowskich. Wiele miejscowości w Polsce występuje w dokumentach od końca XIV wieku, kiedy to założono księgi grodzkie. Jednakże w wypadku własności kościelnej znamy czasami historię pisaną od XIII wieku, jak to ma chociażby miejsce w Rościnnie, a sporadycznie nawet od XI wieku, jak to ma miejsce przy fundacjach benedyktyńskich. W 1930 roku Rościnno należało do Jana Gąsiorowskiego. Majątek w 1926 roku liczył 153 hektary.